بزرگى كه براى حفظ اسلام و معالم توحيد به عهده داشتند راه نيابد . حتماً در روز عاشورا امام - عليه السلام - بيشتر دلش مركز نزول تجلى حق گرديده بود و خدا هم در آن روز بيشتر از هر روز به چنين بندهء عاشق پاكباخته ، عنايت و توجه داشت . خداوند ناصر و معين حسين بود . در آن روز كربلا صحنهء بزرگترين مظاهر افتخار عالم انسانيت قرار گرفت و با آن ايمان ، همّت و صبر ، مقام و رضا و تسليمى كه از سيدالشهداء - عليه السلام - بروز كرد به وضوح آيهء كريمهء : « انّى اعْلَمُ مالاتَعْلمونَ » « 1 » تفسير شد . و همين دعاى عرفه نيز ، آن آيه را تفسير مىنمايد . دعاى عرفه علم ، معرفت و اوج بلندى ايمان و روز عاشورا پذيرش مشتاقانهء امام - عليه السلام - را از شهادت در راه خدا آن هم به كيفيّتى كه در عالم تا آن روز سابقه نداشت و پس از آن هم همانندى پيدا نكرده و نخواهد كرد ، نشان داد . در خاتمهء اين بخش اشعارى را كه در اثناى همين مسافرت و بيمارى عرض كرده و به مجمع اسلامى هديه نموده‌ام حضور عاشقان مخلص و شيعيان آن حضرت به اميد آنكه مقبول واقع

--> ( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 30 .